Ik ben altijd een vrouw van beweging geweest.
Snel, krachtig, gedreven. Een vurige yang-energie.

Altijd onderweg, altijd iets in gang zetten.
Mijn hart is zacht, mijn grenzen hard.
Een vat vol contrasten.

​

Wat velen niet zagen, was hoe vaak ik me anders voelde.
Ik werd gepest, voelde me vaak alleen en leerde al vroeg om sterk en zelfstandig te zijn.

Vanuit die kindertijd groeide de overtuiging dat ik alles alleen moest dragen.

​

Maar het leven bracht me ook verlies.
En in het bijzonder het verlies van mijn mama — een verdriet dat me diep veranderde.

​

Yoga kwam niet in mijn leven om me iemand anders te maken.
Het nodigde me uit om opnieuw thuis te komen bij mezelf.

Niet door harder te worden.
Maar zachter.

​

Ik leerde luisteren naar mijn lichaam, vertragen, voelen en vertrouwen.
Ik ontdekte dat kracht niet zit in controle, maar in aanwezig durven zijn bij wat er is.

​

Vandaag begeleid ik mensen vanuit diezelfde echtheid.
Niet vanuit perfectie, maar vanuit mens-zijn.

Vanuit ervaring. Vanuit verbinding.

Want hoe je kijkt, bepaalt wat je ziet.

 

​

​​